Meteen naar de inhoud
Home » Verzoeken om hulp .

Verzoeken om hulp .

Naar:

Onderwerpen: Bijstandsprogramma’s.

Geachte heer mevrouw,

Op 10 augustus 2018, Ik sloot me aan bij een sociale beweging genaamd “Overwinnen” – een beweging die de status, kwaliteit van leven en rechten van de “transparante gehandicapten” wil bevorderen – mensen zoals ik die lijden aan medische problemen en ernstige handicaps die niet opvallend zichtbaar zijn – en bijgevolg op zeer grote schaal hun rechten worden ontzegd.

Ik heb gehoord dat grote technologiebedrijven zoals Google, Facebook of Amazon sociale bijstandsprogramma’s uitvoeren – waarop deze organisaties financiële steun kunnen aanvragen, die wordt getoetst aan de criteria en criteria die door deze bedrijven zijn vastgesteld.

Ik ben op zoek naar meer gedetailleerde informatie over deze hulpprogramma’s.

Beste wensen,

Assaf Binyamini,

Costa Rica-straat 115,

Ingang A – Appartement 4,

Kiryat Menachem,

Jeruzalem,

ISRAËL, postcode: 9662592.

Telefoonnummers: thuis – 972-2-6427757.

Mobiel -972-58-6784040.

faxnummer -972-77-2700076.

Na geschreven.

  1. De oprichtster van de “Get Over” -beweging waar ik me bij aangesloten heb, en de persoon die het vandaag nog steeds leidt is mevrouw Tatiana Kadochkina, met wie u contact kunt opnemen met het telefoonnummer 972-52-3708001.

Telefonisch contact met haar is mogelijk van zondag tot en met donderdag tussen 11: 00-20: 00 ISRAËL tijd, behalve op Joodse feestdagen en diverse Israëlische feestdagen.

Hieronder staat een link naar onze website:

https://www.nitgaber.com/

  1. Hier zijn enkele verklarende woorden over onze beweging, zoals ze in de pers verschenen:

Tatiana Kadochkin, een gewone burger, besloot de “Overcome” -beweging te vormen met de hulp van wat zij de “transparante gehandicapten” noemt. Tot nu toe hebben ongeveer 500 mensen uit het hele land zich verzameld voor de beweging. In een interview met Channel 7 Diary vertelt ze over het project en de gehandicapten die niet de juiste en voldoende hulp krijgen van de betrokken partijen, alleen maar omdat ze transparant zijn.

 

Volgens haar kan de gehandicapte bevolking in twee groepen worden verdeeld: gehandicapten met rolstoelen en gehandicapten zonder rolstoelen. Ze definieert de tweede groep als “transparant gehandicapt” omdat ze zegt dat ze niet dezelfde diensten ontvangen als mensen met een handicap met een rolstoel, ook al worden ze gedefinieerd als zijnde 75-100 procent handicap.

Deze mensen, legt ze uit, kunnen niet in hun eigen levensonderhoud voorzien en hebben de extra diensten nodig waar gehandicapten met rolstoelen recht op hebben. Zo ontvangen transparant gehandicapten een laag arbeidsongeschiktheidspensioen van het Rijksinstituut voor Verzekeringen, ontvangen zij bepaalde toeslagen niet zoals toelage voor bijzondere diensten, begeleidingstoeslag, mobiliteitsvergoeding en krijgen zij ook een lagere uitkering van het Ministerie van Volkshuisvesting.

Volgens een onderzoek van Kadochkin hebben deze transparante gehandicapten honger naar brood, ondanks de poging te beweren dat er in 2016 in Israël geen mensen zijn die honger hebben naar brood. Uit haar onderzoek blijkt ook dat de zelfmoordcijfers onder hen hoog zijn. In de door haar opgerichte beweging zet ze zich in om transparante gehandicapten op de wachtlijsten voor volkshuisvesting te zetten. Dit komt omdat ze zegt dat ze meestal niet op deze lijsten komen, hoewel ze geacht worden in aanmerking te komen. Ze houdt nogal wat bijeenkomsten met Knesset-leden en neemt zelfs deel aan bijeenkomsten en discussies van relevante commissies in de Knesset, maar ze zegt dat degenen die kunnen helpen niet luisteren en dat de luisteraars in oppositie zijn en daarom niet kunnen helpen.

 

Ze roept nu steeds meer “transparante” gehandicapten op om zich bij haar aan te sluiten, om contact met haar op te nemen zodat ze hen kan helpen. Ze roept nu steeds meer “transparante” gehandicapten op om zich bij haar aan te sluiten, om contact met haar op te nemen zodat ze hen kan helpen.

 

  1. Mijn ID-nummer: 029547403.
  2. Mijn e-mailadressen: 029547403@walla.co.il of: asb783a@gmail.com of: assaf197254@yahoo.co.il of: ass.benyamini@yandex.com of: a32assaf@outlook.com of: assaf002@mail2world.com
  3. Het therapeutische kader waarin ik mijzelf bevind:

Reut Vereniging – Avivit Herberg,

6 Avivit-straat,

Kiryat Menachem,

Jeruzalem, postcode: 9650816.

Telefoonnummers op de kantoren van het hostel:

972-2-6432551. Of: 972-2-6428351.

Het e-mailadres van het hostel:  avivit6@barak.net.il

  1. Ik word behandeld door een maatschappelijk werker uit Avivit herberg.
  2. De huisarts bij wie ik word gecontroleerd:

   Dr. Brandon Stewart, “Clalit Gezondheid Diensten ” Promenade Kliniek,

6 Daniel Janowski Straat,

Jeruzalem, postcode: 9338601.

Een telefoonnummer bij kliniekkantoren: 972-2-6738558.

Het faxnummer op de kantoren van de kliniek: 972-2-6738551.

  1. Leeftijd: 48. Burgerlijke staat: vrijgezel.
  2. In huis computertype /model:

Bewerker Intel (R) Core (TM) i5-3470 CPU @ 3.20 GHz

Geïnstalleerd geheugen (RAM): 8.00 GB

(GB 7.88 kunnen worden gebruikt)

Systeemtype: 64-bits besturingssysteem, processorgebaseerde x64

Computer naam: 111886-PC

Ik huur het vanaf de eerste dag

Maandag 30 december 2019, van het bedrijf “Computer Adapters”.

  1.       Ik gebruik het besturingssysteem: windows 10
  2.       Ik surf op internet met een browserchroom en gebruik een aanzienlijke vergroting van schermtekens vanwege een probleem met het gezichtsvermogen.
  3.       Mijn internetprovider: Hot.
  4.       Geboortedatum:11/11/1972
  5.       Ik zal opmerken dat ik een persoon ben die Hebreeuws spreekt – en mijn kennis van andere talen is zeer beperkt. Behalve Engels op middelhoog tot laag niveau en Frans op zeer laag niveau, heb ik geen verdere kennis op dit gebied. Ik heb de hulp ingeroepen van een particulier vertaalbureau om deze brief te schrijven.

 

  1.       Hier is een sociaal rapport over mij geschreven in het jaar 2011:

* Ik zou erop willen wijzen dat ik op 8 maart 1994 voor revalidatie in het Kfar Shaul Psychiatric Hospital in Jeruzalem ben aangekomen en niet in 2004, zoals ten onrechte in dit rapport werd geschreven.

28 juni 2011

Aan: De M.G.A.R. Bedrijf.

Re: Assaf Binyamini, Id. Nr. 29547403 – Psychosociaal rapport

Algemene achtergrond: Assaf is geboren in 1972, vrijgezel, woont alleen in een appartement op HaRakefet St. onder de status van beschermde accommodatie (beschermde woning) namens een revalidatiekorf, hij leeft door middel van een invaliditeitsuitkering op de achtergrond van een verstandelijke handicap.

Assaf is de oudste zoon in een gezin van vier personen. Zijn ouders scheidden toen hij acht jaar oud was, de relaties tussen zijn ouders tijdens hun huwelijk worden als hard omschreven. De vader hertrouwde en Assaf had uit dit huwelijk drie halfbroers en -zussen. Na de scheiding bleef Assaf bij zijn moeder en zijn zus.

Sinds zijn jeugd leed Assaf aan emotionele en motorische problemen. Na een verhuizing op 4-jarige leeftijd stopte hij met praten. Hij werd verwezen naar psychotherapie op een therapeutische kleuterschool. Assaf was een rustig kind dat zich afzonderde, hij bracht de middaguren door met het lezen van geschiedenisboeken, het werken op computers, zijn enige sociale activiteit was in het kader van schaakspelen.

Tijdens zijn adolescentie verslechterde zijn mentale gezondheidstoestand ernstig, ontwikkelde hij vervolgingswaanideeën (onleesbaar), onder meer tegen de vrouw van zijn vader. Er werd een zelfmoordpoging tentoongesteld en hij werd meerdere keren in het ziekenhuis opgenomen in de Geha Geestelijke Gezondheidscentrum. Een poging om hem te rehabiliteren werd uitgevoerd in een hostel in Petah Tikva, maar dat mislukte. Vanaf deze leeftijd was hij in geen enkel kader meer geïntegreerd, hij was een sociaal afgewezen kind, zijn vreemde gedrag veroorzaakte ook grote agressie van zijn omgeving jegens hem, en dit verslechterde zijn toestand nog meer.

Toen hij begin twintig was, leed Assaf aan verschillende symptomen, waarvan de belangrijkste obsessief-compulsief waren, waaronder ook zelfbeschadiging – dergelijke manifestaties van fysieke zelfbeschadiging kwamen nooit op deze manier terug, maar op dit moment doet Assaf zichzelf pijn de manier waarop hij gebruikt om met de samenleving om te gaan, en de hem omringende realiteit (en over deze kwestie – meer informatie zal in het vervolg worden gegeven).

In 2004 werd Assaf in het ziekenhuis opgenomen op de revalidatieafdeling in Kfar Shaul en van daaruit verhuisde hij naar een beschermde accommodatie (beschutte huisvesting) onder begeleiding van de Enosh Vereniging voor geestelijke gezondheid. In de loop van de jaren dat hij op de revalidatieafdeling werd behandeld, verbeterde zijn toestand, werden de obsessief-compulsieve symptomen aanzienlijk verzwakt en werden geen psychotische inhoud zoals wanen of hallucinaties waargenomen. Assaf werd begeleid door het revalidatieteam van het Kfar Shaul Psychiatric Hospital, hij bleef escorte ontvangen in zijn woning via de Enosh Mental Health Association, hij kreeg psychiatrische behandeling, zijn geestelijke gezondheidstoestand is gestabiliseerd en hij leeft zelfstandig binnen de gemeenschap.

Assaf werkte een aantal jaren vrijwillig bij de Nationale Bibliotheek van Israël, maar hij vertrok vanwege een verslechtering van zijn fysieke toestand. Daarna werkte Assaf ongeveer anderhalf jaar bij de Ha’Meshakem Beschut gezelschap (2005 – 2006). Hij vertrok volgens hem vanwege problemen met het personeel. Vervolgens werkte hij in een beschutte productiefabriek op HaOman St. en vertrok hij vanwege transportproblemen terwijl hij probeerde naar deze werkplek te komen. Gedurende 2006-2007 heeft een geleidelijke achteruitgang van zijn fysieke en mentale toestand plaatsgevonden, en sindsdien lijdt hij aan een opeenstapeling van mentale en fysieke problemen – rugklachten, spijsverteringsproblemen, verslechtering van zijn psoriatische toestand, gewrichtsproblemen, ernstiger en vaker angstaanvallen. Assaf heeft het vertrouwen in de openbare dienstverlening verloren, hij stelt dat de kwaliteit van de dienstverlening en de professionaliteit van de medewerkers achteruitgaat. Hij heeft zijn verbinding en relaties met de Enosh Mental Health Association beëindigd, probeerde een accommodatie-escorte via de Kidum.

Vereniging, wat niet is gelukt. In april 2007 benaderde hij de Tzohar Association, een particuliere vereniging die zich bezighoudt met revalidatie en herstel.

In november 2007 werd hij doorverwezen naar de Reut Community Mental Health Registered Society en werd hij toegelaten onder de status van beschermde accommodatie (beschutte huisvesting) in het Avivit Hostel, en hij wordt begeleid door het personeel van het herberg.

Tijdens onze begeleiding, verzorgd gedurende de afgelopen drie jaar, kan een verslechtering van de geestelijke gezondheidstoestand van Assaf worden waargenomen, en hieronder volgen verschillende indices met betrekking tot deze verslechtering:

  1.   Assaf’s niveau van wantrouwen neemt toe, een vermoeden dat versterkt wordt door een pessimistisch wereldbeeld, een absoluut gebrek aan vertrouwen en vertrouwen in welke therapeutische factor dan ook, of het nu medisch, psychiatrisch of professioneel is. De relatie die hij onderhoudt met het personeel van het hostel is zeer partijdig, hij weigert gidsen (instructeurs) van het hostel te accepteren en hij is bereid alleen contact te onderhouden met de maatschappelijk werker, die hij ook beschouwt als een vertegenwoordiger van een systeem dat dat niet doet. zoek zijn welzijn.

 

  1.       Een neiging tot afzondering die erger wordt. Assaf is niet verbonden met enig sociaal kader. Hij onderhoudt geen vriendelijke menselijke relatie, niet met de bewoners van het hostel, en zoals hierboven vermeld, ook niet met gidsen (instructeurs) van het hostel, niet met zijn familie, van wie hij ook afstand neemt, bijna tot een volledige onthechting (het woord ‘bijna’ wordt gebruikt omdat zijn moeder ondanks zijn weerstand toch de verbinding wil behouden). Hij neemt niet deel aan een gemeenschapsleven, voelt zich afgezonderd in volledige eenzaamheid op zaterdag en feestdagen, hij reageert niet op een aanbod om deel te nemen aan een bepaald kader, een evenement, een feestdag en dergelijke.
  2.       Verwikkelingen en ontmoetingen met therapeutische factoren: gedurende de drie jaar dat we Assaf begeleidden, slaagde hij erin om te wisselen tussen verschillende huisartsen bij het HKD, sommigen van hen zochten duidelijk naar zijn welzijn, maar hij wist niet hoe hij zich moest identificeren deze. Hij maakte ruzie en maakte ruzie met het personeel van de Mental Health Community Clinic in Kiryat Yovel en weigerde ronduit zijn psychiatrische bewaking daar voort te zetten. Ook daar probeerde de staf naar hem toe te komen, maar hij merkte het niet. Ondanks het feit dat hij de grootste lijder is van dit verhaal, deed hij een beroep op elke entiteit die met geestelijke gezondheid te maken heeft om een alternatieve psychiatrische surveillance te verkrijgen. Ten slotte werd, na ons beroep bij HKD Ir Ganim, een bepaalde regeling getroffen, die verder ging dan de letter van de wet, waardoor het vereiste toezicht op HKD mogelijk werd. Zijn ontmoetingen gaan altijd gepaard met het schrijven van tientallen klachtenbrieven, inclusief oproepen aan de media, met betrekking tot alle factoren die hem behandelen: de rehabilitatiemand, de Reut Community Mental Health Registered Society, het National Insurance Institute, de HMO’s en meer.
  3.       Boycot van het hostel en de escorterende vereniging: hoewel hij steeds een escorte ontvangt namens de Reut Community Mental Health Registered Society, weigert hij alleen naar het hostel te komen en worden de ontmoetingen uitsluitend uitgevoerd als huisbezoek. Zijn achterdocht en vijandigheid zijn gericht op het personeel en de bewoners van het hostel en hij schrijft zelfs klachten en klaagt enorm over de escort zelf. Desalniettemin bestaat er een bepaald niveau van normaal realiteitsoordeel, en ondanks de woede en de klachten heeft hij er tot dusverre van afgezien de relatie met ons ook te verbreken.
  4.       Een toenemend niveau van angst: Assaf is erg bezorgd over zijn aanstaande toekomst, zowel wat betreft zijn psychiatrische gezondheid en zijn accommodatie-opties als financieel en existentieel. Dit niveau van angst zorgt ervoor dat hij in ondraaglijke schaarste en soberheid leeft.
  5.       Onthouding en soberheid tijdens zijn dagelijks leven: Assaf is ervan overtuigd dat hij in de niet zo verre toekomst dakloos zal worden, en uit eigen overwegingen spaart hij elektriciteit en bespaart hij op alle andere kosten, en daarom verwarmt hij niet zijn appartement tijdens de winter, verwarmt zijn eten niet en hij staat zichzelf geen plezier of tevredenheid toe. Hij bezuinigt ook op zijn gezondheidskwesties, zoals tandheelkundige behandelingen of medicijnen die het fysieke lijden en de pijn waaraan hij lijdt, kunnen verlichten.
  6.       Een obsessieve omgang met correspondentie en schrijven naar alle mogelijke factoren waarvan hij denkt dat zijn verhaal zijn hart kan raken, waardoor hij hem helpt bij uitgebreide correspondentie, is zijn levenspraktijk geworden, hij schrijft, fotografeert en verspreidt soms in tientallen exemplaren aan Overheidskantoren, Knesset-leden, tijdschriften en tijdschriften, verenigingen, advocatenkantoren, particuliere instanties en entiteiten, vestigingen en meer. In de meeste gevallen krijgt hij geen antwoord, in sommige gevallen krijgt hij enige aandacht – deze praktijk gaf betekenis en inhoud aan zijn leven. Volgens hem zal hij, zolang hij leeft, doorgaan en dit is zijn manier van vechten voor de rechten die hij verdient.
  7.       Moeilijkheden bij het aanpassen aan standplaats: Assaf wisselde gedurende de hele periode meerdere standplaatsen uit, telkens op basis van moeilijkheden of bereikbaarheid of klachten over zijn arbeidsvoorwaarden. Er moet echter worden opgemerkt dat hij onlangs zelf een bedrijf heeft gevonden waar hij drie keer per week werk heeft, en tot nu toe zijn ze tevreden met hem. Assaf zelf heeft niet veel vertrouwen in deze plek, maar vanaf vandaag, en de afgelopen twee maanden, heeft hij volgehouden.

Samengevat: het lijdt geen twijfel dat zijn psychiatrische imago niet gebruikelijk is, er zijn verschillende capaciteiten die relatief behouden blijven, zoals: het cognitieve vermogen, zijn mondelinge en schriftelijke uitdrukkingsvermogen, en aan de andere kant een ernstig mentaal letsel. Hij bevindt zich in een gesloten cirkel van eenzaamheid en wanhoop. Door de aard van zijn symptomen kan hij geen enkele hulp of ondersteuning krijgen, hij is ervan overtuigd dat de hele wereld tegen hem is, dat er geen uitweg is en dat de situatie alleen maar erger zal worden. Er zijn geen psychotische uitbarstingen in de gebruikelijke zin, maar er zijn wel driftbuien en ernstige agressie, die momenteel vooral gericht zijn op zijn moeder wanneer ze hem durft te bezoeken (dit was veel erger toen hij samenwoonde met een partner die leed aan zijn ernstige driftbuien. en als gevolg daarvan waren we gedwongen hun appartementpartnerschap te beëindigen). Met betrekking tot Assaf is het gevoel dat de hele structuur een hermetische paranoïde structuur is, zijn realiteitsoordeel zeer gebrekkig en ontoereikend is en dit is vooral duidelijk wanneer hij de mensen die hem willen helpen niet identificeert en hij iedereen wegduwt. Het is mogelijk om de afname van het effect op te merken, tot aan de afwezigheid van enige menselijke emotie, zelfs met betrekking tot naaste mensen of zorgverleners / therapeuten, met wie hij dagelijks contact heeft. De dominante emotie die hem beheerst, is wanhoop, die steeds erger wordt. Dit beïnvloedt zijn levenskwaliteit, om nog maar te zwijgen van het extreem lage levensniveau waarin hij leeft.

Als persoon die hem de afgelopen twee jaar begeleidt, en uit de gesprekken die hij voerde met de psychiater die hem behandelde, lijdt het geen twijfel dat zijn gedragsproblemen, zijn mentale problemen, de driftbuien en dergelijke, verband houden met en voortkomen uit zijn psychische stoornis, en daarom zijn botte, beledigende en buitensporige gedrag moet ook worden beschouwd als een symptoom van zijn problemen en niet als een afzonderlijk onderdeel ervan.

 

Naomi Harpaz

Social Worker

The Avivit Hostel

Ir  Ganim.

REUT Community Mental Health Registered Society                                               

“Avivit” Hostel

Avivit Hostel, 6 Avivit St., Jerusalem 96508, Telefax: 02-6432551

Email: avivit6@barak.net.il

 

 

  1. Hieronder vindt u enkele toelichtingen / details over de woonsituatie van gehandicapten.
  2.   Probleem met financiering / huur betalen – vele jaren geleden (en het is niet duidelijk door wie, maar blijkbaar een overheidsfunctionaris) werd besloten dat gehandicapten die in de gemeenschap woonden in aanmerking kwamen voor NIS 770 per maand om huur te betalen. Zoals bekend zijn de huizenprijzen in Israël de afgelopen jaren enorm gestegen, waardoor de huur natuurlijk ook omhoog is gegaan. Maar het cijfer van NIS 770, jaren geleden volledig willekeurig vastgesteld zonder enige uitleg of logica, is niet bijgewerkt.

 

Helaas, zelfs na uitgebreide correspondentie (duizenden of zelfs tienduizenden brieven, en tot spijt van deze auteur zijn deze cijfers niet overdreven), gestuurd naar elke mogelijke partij – verschillende loketten bij het Ministerie van Volkshuisvesting en Bouw, andere ministeries, zoals het ministerie van Financiën en het kabinet van de premier, talloze journalisten, van wie deze auteur velen persoonlijk heeft gesproken, talloze advocaten en zelfs onderzoeksbureaus en de ambassades van het buitenland – niets heeft geholpen. Het resultaat is dat het steunbedrag niet is bijgewerkt en veel gehandicapten de straat op worden geworpen om daar te sterven van honger, dorst of koude in de winter of hitte.

 

Opgemerkt moet worden dat rechtenorganisaties, zoals Yedid: The Association for Community Empowerment en de rechtsbijstandklinieken van universiteiten en hogescholen waarmee deze auteur correspondeert, nooit kunnen helpen, om een eenvoudige reden: het steunbedrag van NIS 770 is wettelijk voorgeschreven, en rechtenorganisaties kunnen op grond van de huidige wet helpen. Het enige adres waar wetswijzigingen nodig zijn, is de Knesset.

 

Maar de zaken worden alleen maar ingewikkelder: zoals bekend, is Israël lange tijd (deze regels zijn geschreven op vrijdag 17 januari 2020) in de ene verkiezingscampagne na de andere geweest, en zelfs de derde verkiezingen, die over zes weken gepland staan, zullen niet noodzakelijkerwijs de oprichting van een functionerende regering inluiden. Opgemerkt moet worden dat zelfs toen de Knesset en de regering reageerden op de vragen van deze auteur en de gehandicaptenorganisaties en vele anderen met betrekking tot de hulp, de leden van de Knesset de vragen automatisch richtten tot de rechtenorganisaties, hoewel de leden van de Knesset zijn zich er volledig van bewust dat in dit geval de organisaties niet het adres zijn; zij zelf zijn.

 

  1.   Communicatie met appartementseigenaren: er zijn veel gevallen waarin gehandicapten moeite hebben om te onderhandelen met appartementseigenaren vanwege hun handicap of ziekte. Onder deze omstandigheden moeten maatschappelijk werkers als bemiddelaars optreden, en de meeste maatschappelijk werkers kunnen deze rol niet in alle gevallen op zich nemen. Bovendien zijn de afgelopen jaren forse bezuinigingen in het aantal functies van maatschappelijk werkers, samen met moeilijke werkomstandigheden, lage lonen en frequente onjuiste behandeling door de families van de patiënten – die de maatschappelijk werkers vaak ten onrechte verantwoordelijk achten voor de gebrekkige zorg die hun familieleden ontvangen – gecombineerd met de onmogelijke werklast die hen soms dwingt om dringende of gevaarlijke gevallen te verwaarlozen, vergroot dit de moeilijkheden voor gehandicapten bij het vinden van een geschikt appartement en voor de maatschappelijk werker om hem te helpen.
  2.   betaalmiddelen van cliënten – er zijn gevallen waarin een persoon na een lange periode in het ziekenhuis in de gemeenschap gaat wonen en de normale gewoonten van het leven mist, zoals naar zijn werk gaan of de verantwoordelijkheid nemen voor het beheer van zijn leven. Vaak zijn de voorwaarden voor het ondertekenen van een huurovereenkomst, zoals een garantiecheck, voor mensen in deze fase van hun leven onbereikbaar. Eerdere behandelings- en revalidatiestructuren (waarvan deze auteur een 25 jaar geleden gebruikte toen hij uit het ziekenhuis werd ontslagen naar een instelling voor begeleid wonen) zijn de afgelopen jaren gesloten of hebben hun operaties ingekort, waardoor revalidatie door mensen in deze fase van hun leven werd voorkomen , die geen vooruitgang kunnen boeken zonder deze kritieke behandelings- en revalidatiestructuren.
  3.   Regelgevingsproblemen – momenteel is er een volledige onbalans met betrekking tot de rechten en plichten van appartementseigenaren enerzijds en huurders anderzijds. Veel wetten beschermen appartementseigenaren tegen mogelijk misbruik van de huurperiode door de huurders; Omgekeerd zijn er geen wetten die huurders beschermen tegen misbruik door de appartementseigenaren. Bijgevolg bevatten huurovereenkomsten veel schandalige, draconische en soms zelfs illegale clausules, en zijn er geen wetten om de huurders te beschermen, die verplicht zijn om de huurovereenkomsten te ondertekenen. In veel

 

In gevallen hebben huurders geen wettelijk recht om bezwaar te maken tegen de schadelijke clausules die ze moeten ondertekenen als voorwaarde voor het verhuren van het onroerend goed, en ze worden volledig blootgesteld aan de grilligheid van de eigenaren van appartementen, soms zelfs tijdens de huurperiode. Dit is duidelijk een probleem voor de algemene bevolking, maar men moet bedenken dat het natuurlijk moeilijker is voor kansarme groepen, zoals gehandicapten of zieken om onder deze omstandigheden met appartementseigenaren om te gaan.

  1.   Moeilijkheden bij het uitleggen – er zijn aanzienlijke problemen met betrekking tot de opgeworpen moeilijkheden en hun openbaarmaking in de openbare ruimte met het oog op het aanbrengen van de nodige wijzigingen. De huidige prioriteiten van de verschillende media, die niet in het onderwerp zijn geïnteresseerd, verdeeldheid tussen de gehandicaptenorganisaties, desinteresse van heel veel partijen in de samenleving waarin we leven om een actieve rol te spelen bij het corrigeren en verbeteren van de situatie wegen en een grote belemmering vormen voor de inspanningen om het publiek bewust te maken van deze problemen op een manier die leden van de Knesset zal dwingen de wetten te wijzigen in plaats van ze te blijven negeren en niets te doen. Er is nog een moeilijkheid met betrekking tot het lanceren van een reclamecampagne: gehandicapten die van een invaliditeitspensioen leven, kunnen niet de enorme bedragen betalen die reclamebureaus vragen voor het beheren van een campagne om dit probleem aan te pakken, en de vele inspanningen van deze auteur om dit obstakel te omzeilen deelname aan een studentenreclame-project heeft niet geholpen, omdat de studenten geen interesse hebben getoond en de kwestie als belangrijk beschouwden.

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.